A path full of possibilities

Disclaimer: dit is een best lange blog, sorry. Stuur mij een berichtje (als je geen gegevens van mij hebt stuur dan een DM @indirachiarava ) of je dit liever wel of niet hebt, of dat ik dit de volgende keer in stukkies moet hakken.

Zal ik dit wel plaatsen? Een grote vraag, want ik schrijf nu letterlijk vanuit mijn hart. Ik heb een uitlaat klep nodig, ik heb iets nodig zodat ik mijzelf kan uiten. Even iemand om mee te praten, is dit ok? Zo niet, voel je vrij om weg te gaan. Maar zo ja? Dan dank ik jou, dat jij de tijd neemt om dit te lezen. Ik share namelijk niet zo snel iets zo open, dat heel diep bij mij ligt. Ondanks dat ik open wil zijn, lukt dit soms nog niet al te goed. Trust issues? Ja, waarschijnlijk wel.. dat heeft wel meerdere redenen. Anyways let’s start want ik kan door blijven typen maar dan kom ik niet ver, of alhoewel? Ik daarin tegen kom meestal met wel wat…

Let’s start! Maar nu echt.

5 minuten geleden voordat ik dit scheef zat ik in een hoekje van kamer, in tranen. Tranen die ik te lang heb ingehouden, en vragen die maar rond bleven door zweven. Hoe moet dat nou? Blijf ik echt zo leven, want je weet dat je te veel stress hebt en dat je niet compleet blij bent? Maar wat als ik dan over 9 maanden geen andere (bij)baan heb? Indira, zo wil je toch niet meer leven? Maak nu een change, ja maar wat zullen andere vinden? Ga zo maar door. Al die vragen blijven maar komen, keer op keer. Dit jaar is oprecht enorm zwaar geweest, ik mag dit dan wel niet zo vaak laten zien maar dit betekend niet dat het er nooit is geweest. Vorrige maand heb ik een belofte gemaakt dat ik wat meer open zou zijn, tegen mezelf maar ook tegen andere mensen. Mensen die ik niet ken op social media, en mensen die ik vertrouw.

Maar waarom heb ik dan die vragen, en waarom was dit jaar zo veel voor mij, keep reading ok? Ik beantwoord alles stuk voor stuk 🙂 in mijn totaal niet geordende manier.

Waar het begon:

Mocht je mij nog niet zo goed kennen, ik ben enorm eigenwijs maar naast dat ben ik soms ook weleens bang voor judgement. De reden hiervan weet ik nog niet 100%. Komt het door mijn lange tijd van zwaar onzeker zijn, of komt het door deze maatschappij en mijn familie? Na een jaar ben ik allang blij dat ik niet meer zo veel geef om andere mensen die mijn (kleding) style niet leuk vinden of die mij in mijn eigen ik niet leuk vinden, tenslotte is uniek zijn wat mij mij maakt. Daar begon ik een klein half jaar geleden mee. Maar dat was eerst niet zo.

De meeste mensen zeiden voorheen altijd dat ik anders was dan alle andere ‘normale’ mensen. Het voelde voor mij altijd heel negatief, want wat betekent dat? Anders zijn. Ben ik dan niet goed genoeg? Ben ik echt anders dan de meeste meisjes/ jonge vrouwen. Is dit de reden dat iedereen weggaat? Dat is wat ik altijd dacht. Soms hier en daar komt het terug, but thats fine. Ik ben nu al zo ver gekomen dat ik echt heel trots ben. En zo mag ik mij ook voelen, ik zeg nu vaak tegen mezelf ‘er zullen echt wel mensen zijn die mijn anders en uniek leuk vinden’ als ze er nu niet zijn, dan komen ze vast nog wel. Ik merk alweer dat ik af dwaal zoals altijd, sorry not sorry…

Terug naar bang zijn voor judgement en wat dat heeft gedaan voor mij dit afgelopen jaar. Vraag je zelf dit even af: als je stopt met een opleiding of mocht die niet hebben, je stopt met je net nieuwe werk dat je toch eigelijk totaal niet leuk vind. Wat zouden de mensen om je heen zeggen? Denk ook aan onze maatschappij… Die van mij zouden zeggen, je stopt te snel, nee indira nog even door bikkelen, nee je geeft op, doe normaal joh vroeger hadden wij het veel zwaarder. Nu vraag ik mij af, waarom? Waarom zeg jij deze dingen als je ten eerste niet eens heel mijn verhaal weet. Mochten jouw mensen dit niet zeggen, keep them. We need those supportive people in our lives!!

Mini moment over onze f*cked up maatschappij…

Ik vraag mij heel vaak af wat er met onze maatschappij aan de hand is. We mogen eigelijk niet over taboos praten. Denk hierbij aan, mental health, depressies, eet stoornissen, seks etc. Nogmaals, waarom? Hoort dit niet bij het leven, hebben de meeste mensen niet tenminste een van de genoemde voorbeelden mee gemaakt? Het is raar vind ik, doordat dit mij vaak is aangepraat door de maatschappij heb ik ook wel eens moeite om te praten over deze onderwerpen, want nee het is niet goed bla bla bla. Heel eerlijk gezegd heb ik mij een hele lange tijd geschaamd om te praten. Nu maak ik wel de keuze dat ik dit niet meer wilt, dus laten we even een moment houden dat we onze stigma’s even de trash in gooien.

Na mijn eerste Mbo opleiding ben ik een nieuwe begonnen. Door vele struggles met mij zelf en de school die zei dat de opleiding heel anders zou zijn dan dat het was ben ik toen na 1 maand gestopt. Ik wou een tussen jaar hebben en werken, totdat ik allerlei comments kreeg. Een twijfel, een angst. Shit ik moet nu echt wat gaan kiezen anders denken ze dat ik een mislukkeling bent. Dus snel een random opleiding kiezen online, zag er wel leuk uit, althans dat dacht ik… de eerste kleine maandjes waren wel leuk, maar met de dag gaf ik er niks meer om. Wat een klote opleiding dacht ik. Na het eerste jaar, wou ik al wat anders, ik begon met zoeken naar andere opleidingen die mij aanspraken. Politie, handhaven, defensie enzo. Jaja dat had je niet zien aan komen he. Recherche is wat ik uiteindelijk wilt gaan doen, dus for those b*tches die zeggen dat ik te petite en te zwak bent. I’ll show you!! Geef me 3,5 jaar. I will make it, believe me.

Een jaar vol stress, maar toch was er een licht puntje

Whoo, you made it! De piek van deze blog, wat waren mijn keuzes, wat is er gebeurd en welke keuze heb ik uiteindelijk dan gemaakt. De afgelopen 3 maanden waren vermoeiend, heb eigelijk niks gedaan aan school en liep zo verschrikkelijk achter. Ik was eigelijk altijd al klaar met deze opleiding en ik wist al dat ik dit niet zou gaan halen. Het is dat iemand tegen mij zei dat ik HBO moest gaan doen, want ik weet niet of ik het anders had geprobeerd. Dus daar ging ik, heel internet afzoeken en blijven bellen, mogelijkheden zoeken. En blijven onderzoeken, totdat ik het vond! Wouw heb ik nu uiteindelijk een kans? Een mogelijkheid om hbo te beginnen en een net wat beter leven te gaan leven? Ik heb gebeld naar LOI de school waarbij ik nu zit,eerst wou ik forensische psychologie en criminologie gaan studeren maar deze hebben ze jammer genoeg stop gezet. De opleiding die ik nu heb gekozen is Security management. Het is tot nu toe super interessant! Ik ben ook op dit moment een andere techniek aan het leren, dit wordt niet geleerd op school zelf maar het werkt wel beter en effectiever!

De mogelijkheden en kansen in je leven!

Na dit verhaal ben je veel te weten gekomen over mij, natuurlijk is er nog veel meer. Beetje bij beetje laat ik mij aan jullie zien! Mocht je nou een idee hebben let me know!

Ik heb vele kansen gehad in mijn leven tot nu toe, en natuurlijk zijn of komen er nog veel meer. Als er zo’n kans komt weet ik nooit of ik het moet pakken. Een kans in mij geval komt meestal maar een keer, en ik weet van mij zelf dat ik een grote overdenker ben(ja ook daar werk ik aan whaha) maar dit betekend wel dat ik meestal zo veel nadenk dat mijn kans ondertussen alweer weg is geschoten. Dus voor nu het mooie gezegde ‘nooit geschoten is altijd mis’ take those chances in your beautiful life 🙂

Wat heb ik geleerd uit dit jaar, take them all! Net zoals ik nu de keuze hebt gemaakt om te stoppen bij mijn huidige werk of nou ja heel heel hoogst waarschijnlijk wel!! Hoop dat ik na mijn 8 maanden wat kan vinden, ook al is het enorm eng ik kies gewoon een keer voor me zelf! Ik ben volop bezig met werk zoeken en zoals ik net zei heb ik nog 8 maanden om wat leuk en passend te vinden.

Dus waar je ook bent in je leven nu, take your time to figure it out. We leven allemaal ons eigen leven en uiteindelijk zijn wij ook onze eigen schrijvers die het moeten schrijven! We hebben allemaal onze eigen journey en we leren er veel van, dus let’s talk about it, misschien ben jij wel een grote inspiratie voor iemand. Laat ik je wel vertellen, jij bent sowieso een inspiratie voor mij 🙂 ik zie jullie snel bij mijn volgende blog die zal gaan over mijn story en waarom ik deze blog ben begonnen. Tot snel, have a lovely day

@indiracva (Indira Chiara)